Over overvloed, grenzen en de kunst van innerlijk een stap achteruit zetten

Ik geloof dat er overvloed is.
Genoeg ruimte. Genoeg liefde. Genoeg plek voor iedereen.
Niet een taart die verdeeld moet worden, maar een veld dat zich blijft openen.

En toch…
zelfs in overvloed kunnen grenzen geraakt worden.

Niet omdat iemand iets wil afnemen.
Niet omdat ik geloof in tekort of concurrentie.
Maar omdat er een verschil is tussen overvloed als innerlijke houding
en afstemming als persoonlijke realiteit.

Overvloed betekent niet dat alles zomaar kan.
Volwassenheid betekent niet dat niets pijn mag doen.
En grenzen benoemen betekent niet dat je in een kindstuk zit.

Soms betekent het gewoon:
dit raakt mij, en ik wil mezelf hier niet verlaten.

Wat het voor mij soms ingewikkeld maakt, is niet het initiële gebeuren maar het proces daarna. De momenten dat ik mijn ervaring voel schuiven, dat ik mezelf herhaaldelijk moet afstemmen, dat ik soms begin te twijfelen aan wat ik voel.

Dan merk ik hoe belangrijk het is om een stap achteruit te zetten, innerlijk.

Niet uit boosheid.
Niet uit afsluiting.
Maar uit zelfrespect.

Innerlijk een stap achteruit zetten betekent voor mij:

• mijn aandacht terughalen naar mezelf

• stoppen met alles te verklaren of te nuanceren

• mijn hart zacht houden, maar mijn energie niet uitsturen

• voelen wat er is, zonder er iets mee te moeten doen

Het is luisteren zonder dragen.
Aanwezig zijn zonder oplossen.
Verbonden blijven zonder mezelf te verliezen.

Dat voelt soms koud en onnatuurlijk omdat ik gewend ben nabijheid te creëren door te verdiepen, te dragen, te begrijpen.

Maar net daar ligt mijn groei.

Ik hoef niet te kiezen tussen overvloed en grenzen.
Ik hoef niet te kiezen tussen zachtheid en helderheid.
Ik hoef niet te kiezen tussen verbinding en trouw zijn aan mezelf.

Ik mag zeggen:

Er is overvloed, én dit voelt voor mij niet oké.

Ik mag voelen:

Dit raakt me, zonder er een groter verhaal van te maken.

En ik mag besluiten:

Ik hoef dit niet verder te delen om mezelf serieus te nemen.

Misschien is dat wel volwassenheid.
Niet alles oplossen.
Niet alles dragen.
Niet alles delen.

Gewoon: weten wie je bent, waar je staat, en bij jezelf blijven.

Ik blijf bij mezelf, ik draag mijn gevoel, en alles mag er zijn zoals het is.